20061213
haha. i'm so pathetic.
I have several confessions to make.
I haven't been going to my classes. I'll be getting a W, because this is the 3rd time I'm cutting lab, only 2 cuts are allowed. Why? Becuase I didn't do my prelab. And as much as I would like to cram it all right now, I can't even go to lab because my rubber shoes (which are required) are back at home, when I thought I left them at my locker. DAMN IT. IM SO STUPID NOH?!
Anyway. There's no sense in hiding it now because it will all come out later rin. A W will earn me scholarship termination, which means I'll be out of ateneo for good. And call it pathetic, stupid, whatever, but I think I actually wanted this.
You see, in the middle of the sem, I was so afraid coz I knew that if I lost my scholarship in the middle of the school year, people will talk about it, whereas if I'll be stopping next year, di na papansinin. Half of me wants to stay because of certain friends who care, but I'm afraid nothing is enough to drive me to excel. I don't want to study anymore, I just want to work. Kahit ano, basta trabaho. Kahit janitor. Kahit tagalaba. Kahit ano.
Wala na kong pangarap. Actually, kung di lang makakasakit kung magpapakamatay ako, matagal ko na rin ginawa. Hindi ako duwag dahil gusto ko magpakamatay, duwag ako dahil hindi ko magawa. Duwag ako kasi hanggang ngayon, tinitiis ko pa rin to eh alam ko namang matagal ng pwedeng natapos.
Pag-asa? Ayoko na nun. Walang ganun sa bokabularyo ko. Hindi yun bagay sa kin kasi matagal ko ng sinayang lahat ng pwedeng sayangin. Pati kabataan ko, sinayang ko na rin.
Bakit ko sinusulat ito ngayon? Kasi wala akong mapagsabihan. Kasi mag-isa ako. Kasi alam ko namang kung meron mang may pakielam, yun ay dahil naaawa lang sila o naoobliga silang tumulong kasi natural na sa kanila yun. O dahil kadugo nila ako.
Kung di lang ako natatakot sa iisipin at mararamdaman ng kapatid ko, matagal na kong wala. Sa totoo lang. Kaunti pang panahon, magtratrabaho muna ako. Pag malaki na siya at di na niya dadamdamin yun, saka nako aalis.
Hindi rin naman ako pwedeng mabuhay para lang sa kanya kasi unfair yun sa kanya. Lalaki expectations ko, magkakasakitan lang kami. Ganito na ang pinakapwede.
Oo nga pala, kung may nakakabasa man nito, wag niyo na lang sabihin sa kin na nabasa niyo. At lalong wag na wag niyo kong kakausapin tungkol sa kahit anong sinulat ko dito. Sikreto lang to.
Isipin niyo na lang na telenovela to. O libro na pwede niyo ng kalimutan pagkatapos basahin. Kasi kaunti na lang, magiging kwento na lang to lahat. Kaunti na lang.
=======
Ayan. Tapos na kong umamin. Pwede na kong magshopping para sa regalo. Yun na lang naman ang masaya ngayon.
I haven't been going to my classes. I'll be getting a W, because this is the 3rd time I'm cutting lab, only 2 cuts are allowed. Why? Becuase I didn't do my prelab. And as much as I would like to cram it all right now, I can't even go to lab because my rubber shoes (which are required) are back at home, when I thought I left them at my locker. DAMN IT. IM SO STUPID NOH?!
Anyway. There's no sense in hiding it now because it will all come out later rin. A W will earn me scholarship termination, which means I'll be out of ateneo for good. And call it pathetic, stupid, whatever, but I think I actually wanted this.
You see, in the middle of the sem, I was so afraid coz I knew that if I lost my scholarship in the middle of the school year, people will talk about it, whereas if I'll be stopping next year, di na papansinin. Half of me wants to stay because of certain friends who care, but I'm afraid nothing is enough to drive me to excel. I don't want to study anymore, I just want to work. Kahit ano, basta trabaho. Kahit janitor. Kahit tagalaba. Kahit ano.
Wala na kong pangarap. Actually, kung di lang makakasakit kung magpapakamatay ako, matagal ko na rin ginawa. Hindi ako duwag dahil gusto ko magpakamatay, duwag ako dahil hindi ko magawa. Duwag ako kasi hanggang ngayon, tinitiis ko pa rin to eh alam ko namang matagal ng pwedeng natapos.
Pag-asa? Ayoko na nun. Walang ganun sa bokabularyo ko. Hindi yun bagay sa kin kasi matagal ko ng sinayang lahat ng pwedeng sayangin. Pati kabataan ko, sinayang ko na rin.
Bakit ko sinusulat ito ngayon? Kasi wala akong mapagsabihan. Kasi mag-isa ako. Kasi alam ko namang kung meron mang may pakielam, yun ay dahil naaawa lang sila o naoobliga silang tumulong kasi natural na sa kanila yun. O dahil kadugo nila ako.
Kung di lang ako natatakot sa iisipin at mararamdaman ng kapatid ko, matagal na kong wala. Sa totoo lang. Kaunti pang panahon, magtratrabaho muna ako. Pag malaki na siya at di na niya dadamdamin yun, saka nako aalis.
Hindi rin naman ako pwedeng mabuhay para lang sa kanya kasi unfair yun sa kanya. Lalaki expectations ko, magkakasakitan lang kami. Ganito na ang pinakapwede.
Oo nga pala, kung may nakakabasa man nito, wag niyo na lang sabihin sa kin na nabasa niyo. At lalong wag na wag niyo kong kakausapin tungkol sa kahit anong sinulat ko dito. Sikreto lang to.
Isipin niyo na lang na telenovela to. O libro na pwede niyo ng kalimutan pagkatapos basahin. Kasi kaunti na lang, magiging kwento na lang to lahat. Kaunti na lang.
=======
Ayan. Tapos na kong umamin. Pwede na kong magshopping para sa regalo. Yun na lang naman ang masaya ngayon.
living backwards, 3:21 AM
0 said something.
0 said something.